ölüm
- Thread starter nebati
- Start date
serpentskirt
New member
Eksik ya da yanlış bildiğim yerler olabilir, aklımda kaldığı kadarıyla anlatacağım. Basit bir konu değil çünkü, öldükten sonra birçok olasılık var ama intihar durumunda nasıl değişir bilmiyorum. Sadece intihara kesinlikle sıcak bakılmadığını hatırlıyorum, nedeni vardır tabiki ama intiharın kendisi bana göre mantıksız olduğundan hiç araştırmadım.
Herkesin ruhu aynı olmadığı için aynı yere gitmiyor. Standart bir sıralama yok ki adım adım şöyle oluyor diyelim. Tamamen ölen kişinin ruhuna bağlı. Ruh, eğer hiç meditasyon yapmadıysa, düşman etkisi altında kaldıysa vb. düşük enerjilidir, uzun süre kendi kendine var olacak güçte değildir. Bu yüzden yok olur ya da tekrar doğar yani reenkarne olur. Gelişmiş bir ruhsa kendi kendine hareket edebilir, Satanist ise ya da Tanrılarımızı tanıyorsa, onlara karşı açık fikirliyse ruhunu daha çok geliştirmesi için Duat'a gönderilebilir.
Ruhun bedenden çıkmasıyla ilgili de, isl*mdaki azrail, Anubis'e benzer ama Anubis'in ruh çıkarttığını hiçbir yerde okumadım, öldüğümüzde bize rehberlik ediyordu sanırım.
İntihar ettiğinde büyük ihtimalle ruhuna büyük zarar verirsin, belki de karmanı olumsuz etkilersin ve kötü bi hayat yaşamak üzere reenkarne olursun bilmiyorum. Pek de önemli bir konu değil, zaten intihar edecek insan hâlâ umut arıyor gibi ölümden sonrasını merak etmez herhalde. Öyleyse bile o umudu şimdi, kendine kullansın.
Ben bu konularda hep şöyle düşünürüm (tabi intihar düşünceniz olduğu için mi bu soruyu sordunuz bilmiyorum ama.) İntihar etmek için her zaman zamanınız vardır, acele etmeye gerek yok, belki yıllar sonra dönüp baktığınızda size şu an intihari düşündüren şeyin o kadar da önemli olmadığını anlayacaksınız ve hayat size ummadığınız kapılar açacak. Bu şansı ve zamanı kendinize verin. Bildiğim kadarıyla intihar eden kişinin ruhu yok oluyor ve spiritüel satanistlerin intihar etmesi hoş karşılanmaz ve doğru bulunmaz, bizim ruhlarımız değerli çünkü. Kaybolmanızı istemeyiz ailemizden biri olarak.
Hagen
New member
Zaman her şeyin ilacıdır.
BEYAZKAPLAN
New member
İntahar ettiğin zaman birşey değişmez aynı şey astralde de geçerlidir tek fark astralde kendini geliştiremezsin fakat maddi alemde kişi kendini geliştirebilir, maddi alem zaten bunun için vardır. Burası hayatını deneyimleyeceğin yer kısa ve net olarak.. Fakat ki intaharı seçersen birşey değişmeyecek çünkü bir sonraki reenkarnasyonun da aynı deneyimi tekrar yaşamak durumunda kalacaksın. Anlayacağın ise intahar hiçbir şeye çözüm değildir, şuan ki hayatında ne deneyimliyor isen bunu reddederek bir sonraki hayatında tekrar aynı deneyimi yaşayacaksın ve bildiğim kadarıyla ölüm sırasında 4 veliaht prensi gelmektedir.. Esenlikler dilerim.
AlterOne
Active member
İntihar durumuna kadar düşen birisi bence felsefeyle ilgilenmeli. Albert Camus’un vs. felsefelerine göz atmalı. Bundan yıllar öncesinde intiharı çok düşündüğüm zamanlarda beni filozofların fikirleri kurtarmıştı. Bir kere dünyaya geliyorsak o zaman istediğimiz gibi yaşayabiliriz kısmen de olsa. 
Hayat güzel falan değil. Bombok bir yer. Bilinç kazandığımız için çok şansızız. Diğer hiçbir hayvan olmayan şeylere sahibiz, sorgulayabilme, düşünebilme, en önemlisi bilinç. Neyse, hayat bok gibi bir yer. Ama yaşamaya değer. İntihar eden bireyin bilinci kapanacağı için hiçbir şey olacak gibi bişey. Mantıksız geliyor bana.
Hayat güzel falan değil. Bombok bir yer. Bilinç kazandığımız için çok şansızız. Diğer hiçbir hayvan olmayan şeylere sahibiz, sorgulayabilme, düşünebilme, en önemlisi bilinç. Neyse, hayat bok gibi bir yer. Ama yaşamaya değer. İntihar eden bireyin bilinci kapanacağı için hiçbir şey olacak gibi bişey. Mantıksız geliyor bana.
![Sonne [NG]](/data/avatars/m/76/76961.jpg?1775099943){kind=avatar}
Sonne [NG]
Novice Guardian
Albert Camus, bir komünist ve madde bağımlısıydı. Onun depresyon anında yazdığı ve paylaştığı düşüncelerini benimsemek, bir insanın yapabileceği en büyük hatalardan biridir.
Hayat, başlangıç koşullarınız ne olursa olsun, sizin elinizde şekillenebilir. Kötü bir başlangıç yapmış olabilirsiniz, ancak kadere iradenizle ve eylemlerinizle karşı çıkabilirsiniz. Gezegensel kareler, büyüler ve meditasyon ile çoğu zorluğun üstesinden gelebiliriz; bu süreçte Tanrılar da bizleri destekler. Hayatı objektif bir şekilde değerlendirmenin imkânı yoktur. Hayatta ne yapmak istiyorsanız yapabilirsiniz; çabalayarak bir kartal gibi yükseklere çıkabilir ya da kendinizi sabote ederek en dibe vurabilirsiniz. Bilinç kazandığımız için ne yapacağımızı, ne istediğimizi seçebiliriz.
“Yıldızlar ben yükselene değin bana güçlük getirdi.
Hizmetkârların efendiye secdesi gibiydi.”
—Şeytan böyle söyledi
İntihar etmek, sadece karma nedeniyle bir sonraki yaşamınızı daha kötü hâle getirir. Kişi, ruhunu besleyecek ruhani pratiklerden uzak durdukça ruhu güçsüzleşir ve ölüm gerçekleştikten sonra, kişinin ruhunu bir arada tutan enerji ve elementler etere dağılır, böylece kişi her anlamda yok olur. Bunu arzulamak, bilgelikten ve insan doğasının gerekliliğinden uzaklaşarak daha düşük bir seviyeye inmektir.
Şeytan'ın Sevinci içerisinde, bu konu da dahil olmak üzere, size muazzam bilgiler kazandırabilecek yüzlerce vaaz var. Ancak, bunlara göz atmak yerine, komünist ve madde bağımlısı birisinin yazdığı depresif metinleri okuyarak içinizdeki karanlığı besliyor ve çektiğiniz acıyı körükleyerek bir anlamda kendinize zevk veriyorsunuz. Şu an böyle düşünüyorsunuz çünkü böyle düşünmek istiyorsunuz.
Bu şiiri, özellikle de şiirin bu kısmını çok seviyorum. Şeytan'ın Şiirleri, Esenlik Onun Üzerine olsun ve diğer tüm her Zevism belli aralıklarla açıp tekrar tekrar okumalı. Hem okuyucuya güç veriyor, hem de ruhaniyette ilerledikçe şiirlerin altında yatan derin mesajlar gün yüzüne çıkıyor. Zaman geçtikçe umurumuzda bile olmayacak şeyler yüzünden, "kendini öldürmek" gibi kişiye ruhani anlamda da korkunç zararlar verebilecek bir şeyi düşünmek hiç bir Zevism'e yakışmıyor. Zaten en başta Tanrılara ve kendimize büyük saygısızlık. İnsanı böyle düşüncelere sürükleyen şeylerin ruhani çözümleri olmasına değinmiyorum bile; Aşk acısı mı çekiyorsun? Bağ Koparma Çalışmasına başla, Zorbalık mı görüyorsun? Standart Yıkım Ritüeli yap. Üzülüp ağlamak da gerekli elbette, ama boşa değil; üzülmeye değecek şeyler için.
